Arabic Turkish
 
2009-03-13   Arkadþýna gönder
2517 (1235)


BAŞ ( Öykü )


Necmettin BAYRAKTAR

( TARİHÇİ ) Ata binen, kılıç kuşanan, yüzük deliğinden oku geçiren bir çocuk, on iki yaşında savaşa katılan bir bahadır. Savaşlardan, savaş talimlerinden arta kalan zamanın okumakla, büyük âlimlerden ders almakla geçiren genç bir idealisttir. ـç yüz kişilik bir kuvvetle bin kişilik orduyu karşı üstün gelen eşsesiz stratejisidir. Savaşlardan birinde ayağından yaralanan ve bu yüzden adının sonuna eklenen Fars dilinde ( topal ) anlamında ( lenk ) bir başbuğdur. Adlarından biri Timurlenk, diğeri Aksak Timur veya Emir Timur veya da dünyayı avucu içine alan adam. ( İBN HALDUN ) Ben Tunus’ta doğdum, İspanya’da büyük âlimlerden ders aldım, Fas’ta vezir oldum, sonunda siyaset denen tek dişli canavarın hışmına uğradım, habislere düştüm ve sonunda siyasetten tِvbe ettim. Ertesi yıl hac yolculuğuna çıktım, diyar diyar dolaştım. Dِnüşte Mısır’a uğradım. El-Ezher medresesinde ders verdim. Kadi-ül-kudat ( kadıların kadısı ) unvanına yükseldim ve atandım. Bundan dolayı Mısır’da yerleşmeğe karar verdim. Ailem Tunus’taydı o sıralarda. Onları Mısır’a getirmek için adam, araç gِnderdim. Günler aylar geçti, bana haber gelmedi. Duydum ki Tunus sulatanı onları bırakmamış, gelmelerine engel olmuştu. Derdime çare bulmak için sultan Berkuk’a koştum, Allah mülküne mülk katsın bana yardımcı oldu, Tunus sultanına elçi gِnderdi, işi haletti, ama ne yazık ki bu defa felaket bana ve onlara başka kapıdan yüz gِsterdi, ailemin bindiği gemi alabora olmuş, denizin dev dalgalarına yenik düşmüş ve azgın sularına gِmülmüştü. Bu haberi duyduğum an dünyam başıma yıkıldı, bütün gِrevlerimden istifa ettim, inzivaya çekildim, kendimi yazı ve kitaplara verdim. Yıllar ağır ağır geçti. Sultan Elzahır Berkuk ِldü, yerine Elnasır Fereç geçti. Günlerin birinde Düidar Yaşbek kapımı çaldı, tahtta oturan, yeni sultandan bana bir nema getirmişti. Bir gezintiye çıkacakmış, ona refakat etmeliyim, yolculuk Şam’a kadarmış. Hay hay sultanım dedim, bizim boynumuz sultanın buyrukları karşısında kıldan incedir dedim. Ertesi gün yola çıktık, az gittik, ِz gittik, dere tepe düz gittik, Gazze’ye vardığımızda birkaç gün dinlendik. Duyduk ki Aksak Timur Şam’a doğru yol almış, ِnüne geleni kılıçtan geçiriyormuş. Biz de hemen yola koyulduk, hızımıza hız kattık. Şam’da halk sultanı fatihler gibi karşıladı, tahta oturttu. Birkaç günden sonra kِtü haberler gelmeğe başladı. Duyduk ki Mısır’da, Kahire’de bir fitne çıkmış, sultanın acele geriye dِnmesi gerekliymiş. Ertesi gün Sultan yola koyuldu, o gün halkın tümü ağladı, ben de ağladım, benim Şam’da kalmamı istedi sultan. Ben kaldım Sultan hazretleri gitti. Aksak Timur geldi, ucu bucağı olmayın ordusuyla. Şehri kuşatmaya aldı. Kuşatma süresi uzadı hatta açlık ve salgın hastalıklar ortaya çıkmağa başladı. Ölü ve leşler şehrin sokaklarında gِründü ve kokuları insanları canlarından bezdirdi. Şehrin ileri gelen adamları benimle gِrüşmeğe geldiler. Benden arabuluculuk yapmak için Timur’a gitmemi rica ettiler. Şam halkına aman istememi istediler, tereddüdüm gِrünce ayağımı ِpmeğe çalıştılar bile; bu ne demek, kendi kaderime kendi ayağımla gitmeliyim. Çünkü adamın ( Aksak Timur ) sağı solu belli olmaz. Boynumu hemen vurabilir. Ne yapalım, başa gelen çekilir. Ertesi gün beni surun değer tarafına atılar. Karşımda hemen Moğol askerlerini bulunca elim ayağıma dolaştı. Hâlbuki onlar Timur’un has adamlarıymış, başlarında Timur’um naibi şah Melik varmış ( ben bunlara sonra anladım ) hatta bana ِzel bir mektûp getirmiştiler. Ben ne biliyim. Beni – bu paniğe kapılmış halimle - alıp Aksak Timur’a gِtürdüler. Büyük ak kubbenin yanında durduk, beni yandaki boz çadıra bıraktılar. Orada bir süre oturup bekledim. Karşıda gِz aldığı kadar çadır, ister küçük ister büyük, asker ve atlar vardı. Bir mahşer kadar asker vardı. Buda Şam’ı ne büyük felaket bekliyor demektir. Ondan sonra Şah Melik geldi beni alıp hakanın ak çadırına gِtürdü. Hakan bariz bir yerde oturmuştu, ordu kumandalarıyla danışıyordu. O Dünyayı titreten, namlı şanlı Aksak Timur ( Timurlenk ) bütün haşmetiyle. Beni gِrdüğünde ayağa kalktı, hoş karşıladı, yanına beni aldı. O an biraz rahatladım, kendime geldim ve dengeli olmağa çalıştım. “ Dem ki sen şimdi Mısır’dasın.. Ne zaman Mısır’a gِç ettin? “ . Onun karşısında kaygılanmak elde değildi. Yüz çizgilerin sertliği, gِzlerindeki o kesici bakışlar insanın dengesini bozuyor. Belki Allahtan sonra ِlüm kalım bir adamın, tek adamın iki dudağın arasından çıkan bir ses, tek bir sِze bağlıdır. Benim bِyle tereddüt ve derin sessizliğime karşı bana yumuşakça bir şeyler sِyledi: “ Sِzlerim belki sizi beğendirmedi “ dedi ve beni şaşırttı “ Buyur oturun… Biraz rahatlanın… Unutma bende bir insanım “. “ Kusura bakma efendim. Sizi yakından gِrmek, tanımak” dedim” Sevinç, telaşından dilimi tutuldu belki“. “ Asıl sizin gibi âlimler bizim meclisimi şereflendirir “ dedi “ Tunus’tan Mısır’a ne zaman gِç ettiniz? “. Bu demek ki o her şeyi biliyor, buda büyük hükümdarlara yakışır : “ Birkaç yıl ِnce “ diye yanıtladım. “ Mısır sultanı seni nasıl karşıladı? “. “ İyi karşıladı. İş aş verdi. Hatta beni hacca gِnderdi “. “ Bu yeni sultan nasıldı. Adı neyiymiş? “. “ Melik Nasır “. “ Devam et “. “ Ben dehrin iyisini ve kِtüsünü aynı anda yaşadım. Doğup büyüdüğüm Tunus’tan ilk ayrılışım, Endülüs’e, ilim tahsilim, mutaassıp çevrelerle uzun mücadelem, Fas Emiri Ebu İnan’ının veziri oluşum, benden kıskanan memurların iftiraları yüzünden hapse düşüşüm… Emir’in ِlümünden sonra yerine geçen emir beni serbest bıraktı. Ben de Tunus’a tekrar dِndüm, sonra kalkıp hacca gittim. Dِnüşte Mısır’da hayranlıkla karşılandım, oraya yerleştim, sonunda talihsiz bir kazada bütün ailemi denizde kaybettim “. “ Yazdığın Mukaddimeden sِz etmedin “. “ Siyasi hayatını terk ettiğim zaman, yeni bir ilim yazmağa karar verdim. Bunun için Tunus’a yerleştim. Yazı süresinde bana Tunus sultanı çok yardımcı oldu. Eseri sonunda ona ithaf ettim ”. “ Ailen kaybettiğin için başın sağ olsun “. “ Sağ ol “. “ Ben senin için ne yapabilirim? “. “ Olanlar oldu artık. Geçmişi değiştiremeyiz biz artık hünkârım “. “ Keşke geçmişin değiştirmesi elimizde olsaydı “. “ Ama bugünü, yarını değiştirebiliriz “. “ Nasıl? “. “ Mesele şu karşımızdaki şehir “ “ Şam mı? “. “Güzel bir şehirdi “. “ Ne demek istiyorsun?”. “ Ölüme.. Yıkılışa pes demek gerekir “. “ Nasıl? “. “ Şam’ın kapısını. . . . Ahali size açacaktır “. “ Şartları ne? “. “ Halkın şartları mı? Yoksa benim mi? “. “ Halkın şartlarını sِyle “. “ canlarına aman “. “ Verdim gitti “. “ Sağ olun “. “ Senin isteğin neymiş? “ “ İnsanın hayatına, malına, geçmiş ve geleceklerine saygı gِstereceksin “ “ Sen benden çok şey istiyorsun “. “ Bugünü, yarını değiştirmesi sizin elinizdedir hünkârım “. “ Ben onlara yalnız aman sِzünü verebilirim “. “ Ama insanlığın geleceği? “. “ Sen ateşle oynuyorsun “. ( TARİHÇİ ) Timur 25 yaşında iken Çağatay Hanlığı valilerinden Kazgan Han’ın emirine girdi ve büyük bir birliğin kumandanı oldu. Kazgan Han onu kızı Olcay Türkan’la evlendirdi. Kazgan Han’ın düşmanları onu pusuya düşürüp ِldürünce Timur, Kazgan Han’ı ِldürtenlere savaş açarak hepsini ortadan kaldırdı. Timur, bundan sonra nüfuzunu, gücünü hızla artırdı. Hanlarla beyler arasında sık sık meydana gelen çekişmelere karışıyor, durumu kendi lehime değerlendiriyordu. Çok iyi planlanmış taktikler uyguluyor, yıldırım savaşlar yapıyor ve her seferinde zaferle sonuçlandırıyordu. Timur 1401–1402’te Şam’ı fethetti ve halkı kılıçtan geçirdi. ( İBN HALDUN ) Hükümdarlık bir gِrevdir. Hükümdar, devletin tepesinde oturan, emir ve taht sahibi olan kral, padişah, hakandır. Hükümdarlık gِrevi doğal bir gِrevdir, burada zorbalık ve zulüm sِz konusu değildir. Fakat iktidar yaptırıcı güç ile hâkim olmaktır. Zira iktidar hükümdarlık gِrevine katılan bir şeydir. Bir rütbe kazandığı zaman daha üstün bir derece istenir, bِylece hırs yüzünden zorlayıcı, bastırıcı ve yaptırıcı hükmetmeye varılır. İnsan alışkanlıkları ve kazandıklarının ürünüdür. Yoksa tabiat ve doğuştan mizacının eseri değildir, kavimlerin karakterleri varsa bunlarda onların alışkanlıkları ve kazandıklarının eseri değildir. Bundan dolayı adetler insan tabiatını değiştirirler ve insan varlığın eski kuşaklardan gelen kِküne değil, alışkanlıklarına borçludur. Moğol gِçebe, savaşçı kavimlerdi. Tarih sahnesine çıktıklarından bari savaştan savaşa, hep yakıp yıkan, terِr havası estiren savaşçılar oldular. Şam’ı alıp halkı kılıçtan geçirmeleri çok doğaldır, yaşadıkları çağa gِre. Hâlbuki Şam halkı Timur’un verdiği âmâna gerçekten inanmış, kapılarını açık, gِnlülerini ferah tutmuş, yaşadıkları çağı iyi anlamamışlardı. İşte onlar düştükleri gafletin kurbanı oldular. Bu katliamdan sonra ben Timur’la birkaç defa gِrüştüm. Havdan sudan konuştuk, ne ben sordum ne de o sِyledi ( hâlbuki aramızda tutulmayan sِz ve dِkülen kan vardı), içimdeki ezeli ِfkeyi bastırmağa çalıştım ve dipteki karanlığa gِmdüm. O an arkadaşlığımız yeniden doğdu ve devam etti. Onun bütün sohbetlerine katıldım, meclisinde ulemalarla bulundum, müşavirliğin yaptım. Onunla baş başa kaldığım bir gün sordum: “ Son günlerde sizde bir değişlik gِrdüm hünkârım “. “ Ne gibi? “. “ Öteki ayağınız geniş elbiseler altında saklıyorsunuz “. Derin bir sessizliğe daldı. Sessizlik onun güçünü saklar. Sağ kalan.. sandığım.. Bacağını soydu. Bacağın dibinden kesildiğini gِsterdi. “ Senin müdafaa ettiğin Şam halkı bunu bana yaptı .. Ben onları nasıl bağışlayacağım!“ “ Ben üzgünüm “. “ Şimdi tarihçiler benim yeni adımı ne koyacaklar. Yarım Timur mu?”. Yapının yan tarafı çِktüğünde ne tahribat yapabilir. Sağında destek direk, solunda destek direk, kocaman bir yapı, bütün dünyayı fetih alnı gِren, dere tepe demeden, at nalları yeryüzünü büktüren, tozu dumana kattıran, savaşlarda iki bacağını kaybeden hakanı kim durdurabilir. O hâlen bu fetih’ten diğer fetih’e koşuyor. Sivas’ı yaktıran Şam’ı kılıçtan geçiren, kandan gِzleri doymamış bir despottan ne beklenir. Sılaya gitmek, arkada kalan güzelim Semarkent, doğduğu yer, ِzlediği vatan mı olacak. Ordusunun bir ucu Anadolu’da obur ucu toz duman içinde, gece gündüz demeden, fillerin bağrışmalarıyla. Gِkyüzü kapkara kesilmiş, yapyalnız gecede, askerler kendi kendileriyle yapyalnız, yarınları düşünüyorlar, kim ِlür kim sağ kalır, haberler at üzerinde geliyor. Bağdat’ı Celâyirli Ahmet almış. Bu da hakanı çileden çıkartıyor. “ O melunu ben elimle ِldüreceğim “ diyor “ İki yıl ِnce ِnümden fare gibi kaçtı. Şimdi benim yokluğumdan faydalanarak Bağdat’ı tekrar aldı “. Ertesi gün Bağdada doğru yürür, surunu hızla kuşatır, ِlüm kusturan altmış mancınık kurur, şehri kırk gün kırk gece ateşe tutar. Öyle yer yurdu dِver ki yer gِk ağlar. Benim de içim ağzıma gelir ve hakana koşarım. “ Bu cehennem ateşini lütfen durdurun “. “ O teslim olana kadar “. “ Kim? “. “ Celâyirli Ahmet ve adamları “. Ama Celâyirli Ahmet gecelerin birinde ansızın kaybolur. Bağdat’tan kaçıp Yıldırım Beyazıt’a sığınmıştı. Bir sabah hakanın çadırı üstünde aslı olarak bir bostan korkuluğu bulunur. Korumalar onu sِkmeğe çalışılar, ِyle sık bağlanmış ki çektikçe kopmuyordu. Hakan o an uyuyordu, bu çekişme esnasında aniden şeydanı bir patlama oluyor ve çadırı yıkıyor. Korumalar param parça olurlar, hakan da yaralanır. Ertesi gün Bağdat şehrini askerlere serbest bırakılır. Öfkeye kapılmış askerlere. İşte olanlar bundan sonra oldu. ـç gün üç gece katliamlar yapıldı. Öyle kan dِktüler ki Dicle nehrin rengi değişildi. “ Durdurun bu kan şِleni hünkârım “. “ İş benim elimden çıktı “ dedi Timur “ Bir de benim halime bak “. Battaniyeye sarılmış, hasta yatağında, çok bitkin gِrünüyordu. “ Lütfen hakan “. “ O kِpeğe yardımcı oldular “. “ Ama Celâyirli Ahmet kaçtı “. “ Onun kaçıp sığındığı yeri ben viran edeceğim “. “ Onu hiçbir zaman yakalamasınız. O geri dِnecek Bağdat’ı tekrar alacak “. Diye ِfkelenerek sِyledim, kendimden geçmiştim artık. “ Senin şu sِylediğin sِzleri başkası sِyleseydi başını vücudun üstünde bırakmazdım “. “ Sen ne yaparsan hemen yap, benim umurumda değil” “ Seni bir kafeste hapsedeceğim, biz nereye giteceksek seni de oraya alacağız, belki aklın başına gelir “. ( TARİHÇİ ) Timur Bağdat’tan çıkarak tekrar Anadolu’ya dِndü, Sivas’ı tekrar yaktı, taş taş üstünde bırakmadı. Bu da Yıldırım Beyazıt’la karşı karşıya getirmeğe mecbur etti. İki muazzam ordu, Osmanlı ordusu ve Moğol ordusu, Ankara ovasında, gerçek adı Ankara Meydan Savaşı, 15 saat kadar süren savaş, yeni kurulan imparatorluğun yıkılmasına sebep olmuştur( bir süre olarak). Osmanlı süvarilerini atlarının Moğol’un fillerinden ürkerek tuhaf hareketlerde bulunması da yenilgiyi hazırlayan nedenlerden biri olarak gِsterilir. Onun fil birliğine komuta eden Esenboğa isimli bir komutanmış. Savaş esnasında savaş alanını sis basmış ve sislerin arasından tank gibi filler de Esanboğa’nın birliği Osmanlı ordusu üzerine kâbus gibi çِkünce atlar ürkmüş, süvarilerin ِdleri bir şeylerine karışmış ve malum son gelmişti. Timur Osmanlı ordusunu besleyecek olan ırmağın mecrasını değiştirip Osmanlı ordusunu susuzluğa mahkûm ettiği, yazın gün boyu Osmanlı’nın sonu olmuştu. Timur bu zaferden sonra Beyazıt’ı tutsak almıştı. ( İBN HALDUN ) Hakan dediğini yaptı, kâh zindana kapattı kâh tahta kafeste beni diyar diyar gezdirdi. Yakılmış, yerle bir olmuş şehirler. Toz dumana gِmülen, mum ışığında okunan medeniyetler. Eski küllerde üretilen masalar. Yetmiş bin kelleden oluşan kaleler. İşte akıl almaz bir hikâye: “ Bir delikanlı ve genç kız. Osmanlı ile Bizans arasında ilan edilmiş ateş kes. İlk bakışta âşık olan, Sultan Murat’ın oğlu ve süvari birliğin kumandanı şehzade Beyazıt ve Milinas adlı bir Bizanslı kumandanın kızı, güzeller güzeli Halene. Barış zamanda başlayan ve türeyen aşk savaş tekrar başlamasıyla devam etti. İki aşığın kalbi birbirine düşman kılınmadı, birbirlerini hep sevdiler. İşte güzeller güzeli Halene hicran acısına dayanamadı, bir gece sevgilisine kaçtı ve bu hikâye devam etti. Beyazıt Osmanlı tahtına oturdu ve Halene sultanın biricik aşkı ve dostu kaldı, tâ ِlümler ِlümü gelene kadar. Osmanlı ordusu Moğol ordusu karşısında yenilince sultan Beyazıt Timurlenk’in eline esir düştü. “ Eğer savaşta ben yenilseydim, sen bana ne yapacaktın? “. Diye Timur Beyazıt’tan sordu günlerden birinde. “ Seni kafese koyup diyar diyar gezdirirdim “. Dedi Beyazıt “ İşte bende sana bunu yapacağım “ Günlerin birinde kapısına bir delikanlı dikildi, gِrüşmek istedi. Kapıda ِyle direndi ki hem de ِlümcesine. Hakan sonunda onu kabul etti. Delikanlı içeriye girer girmez üstünü çıkartı, hakanı şaşırdı. Gelen erkek değil kız çıktı, hem de güzeller güzeli Halene idi. “ Aklınıza kِtü bir şey gelmesin hünkârım “ dedi Halene “ Ben zavallı bir kızım, sizin merhametinize, cِmertliğinize muhtacım “. “ Ne istemişsin? “. “ Sevgilimle son defa olarak gِrüşmek istiyorum “. “ Sevgiliniz kimdi? “. “ Sizin esiriniz Sultan Beyazıt “. Timur kızın yiğitliğine hayran kaldı, gِrüşmeğe hemen izin verdi. Kız Beyazıt’ı kafes içinde gِrünce içi burkuldu, ama sert gِrünmeğe çalıştı: “ Bak sultanım, senin neye uğradığını bildim ve neye uğrayacağını şimdi gِrüyorum. Bu zillet hayatı ne zamana kadar ?. Bu hayata son vermelisin, işte ben sensiz hayata son veriyorum “. Dedi Halene, gِğsünde sakladığı hançeri çıkartı, var güçüyle kendi kalbine sapladı. Beyazıt sevgilisini kan içinde kıvrandığını gِrünce deliye dِndü, başını kafesin demirine vura vura kafasını patlattı. İşte hikâyemiz burada bitti, ama hikâyeler bitmez.. . . . Çadırımın kapısı hafifçe aralandı, hapishane bekçisi başını içeriye sِktü, beni gِzüyle süzdü sonra içeriye girdi, yanında Timur’un muhafızı vardı. Ayığımdaki prangaları açtı, koltuğuma girip beni dışarıya çıkartı. Ben de kesilecek kuzu gibi hem sessiz hem de sakin. Kadarıma razı olmuştum artık. Ben cellâdın eline, ِlüme adım adım yaklaşırken dışarıda bir şey dikkatimi çekti. Askerler çadırların sِküp, eşeylerin davarların sırtına yüklüyordular. Ne olduğunu ben pek anlamadım, çünkü benim ruh halim berbatıydı. Ölüm zebanileri beni hakanın kubbesine kadar gِtürdüler. İçeride bir toplantı vardı. Ulama ve komandalar toplanmışlar, ayakta tartışıyorlardı. Hakanı arlarında gِremedim. Beni ortaya getirip yere fırladı bekçi. “ Seni unuttuğumuzu sanma ey İbn Haldun “ . Dedi Timur. Ama sesin nerden geldiğin bilmedim ve nerde olduğunu gِremiyordum o an. “ Senin en son sِylediğin sِzleri hatırlıyor musun? “. Ne sِylemişim ben? Beni habise gِtüren, ya da ِlüme gِtürecek sِzler mi? “ Ne demişsin sen, Cezayirli Ahmet kaçtı ama dِnecek ve Bağdat’ı tekrar alacak”. İşte başı kopartan sِzler. Ve devam etti: “ Şimdi biz Bağdat’a dِnüyoruz, bu defa melunu ben kendi elimle asacağım”. Hakanı ben gerçekten gِremiyordum, ama sesi kırmızı bir perde arkasından geliyordu. Çok tuhaf bir şeydir. “ Bu defa sen ey İbn Haldun bizimle gelmeyeceksin “. “ Benim başım bedenim üstünde kalacak mı? “. Kahkaha atarak güldü, gizlendiği perde o meşhur kahkahasından dolayı titredi. “ Senin başın bizim için çok değerledi ey İbn Haldun “. ” Yani o bedenimin üstünde kalacak mı? ”. “ İlk ِnce aramızdaki şu perdeyi kaldır “. Kaldırmağa çalıştım ama perde elimde kaldı. Önüme çıkan şey korkunçtu. Elimde kalan bir yaratığın başıydı. ürkerek geriye çekildim. “ Benden korkuyor musun ya İbn Haldun “. Kesik baş Timur’un başıydı. Ne korkunç. Ne oldu adama! “ Şimdi sen serbestsin. Mısır’a dِn. Hep yaz hep oku, unutma ki sen kalıcısın biz geçiciyiz “. Kesik baş kan dolu bir sahan içinde duruyor, hem konuşuyordu hem de nasihat veriyordu. Ne korkunç. “ Yaptığım bu kadar fetihten sonra bir leğen içinde yalnız bir kafa.. kan dolu bir kafa “. O konuşurken gِzleri açılıyor, içine kan doluyordu. “ Sen gidebilirsen. Yanına ne istersen al “. Başımı eğerek geriye çekildim. Onun haline çok müteessirdim ve onun vardığı hale çok üzgündüm. Kubbeden çıkmadan ِnce ona son defa olarak bir gِz attım. O bu sِzü hep tekrarlıyordu. “ Dehşeti- azam… Dehşeti-azaaaaam “. ( TARİHÇİ ) Timurlenk savaşlara devam etti, bu zaferden diğerine koştu. Bütün dünya artık eli altındaydı. Hükümdarlar onun kapsından melül melül sıra tutmuşlardı, amaç onun rızasını kazanmaktır. Yeryüzünde Allah’tan sonra o en büyük oldu… ……………………………………………………………. * Kaşgarlı Mahmut Öykü Yarışması, Irak Kolu ـçüncüsü - 2008


Arkadþýna gönder



Yazarýn diðer yazýlarý

1 - KEŞKE YALAN OLSAYDI
2 - KAYADAN KAYACI
3 - FELEK
4 - DESPOT
5 - ÖLـMSـZ KIZILAY( 1940 – 2010 )
6 - TELAFER’İN LALESİ
7 - SEÇİM ZAFERİ
8 - SEÇİM ÇAĞRISI
9 - FATİH’İN KALBİ
10 - TELFER GـNـ
11 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR:SON SÖZ( 2 )
12 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: SON SÖZ ( 1 )
13 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 12- YILMAZ EROL, YAŞAR MUSTAFA ve FETHULLAH ALTINSES
14 - YUNUS DEMİRCİ ve NECDET KİFİRLİ
15 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 10 TAHSİN KERKـKOĞLU
16 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 9 - FAHRETTİN ERGEÇ ( 1933 – 2001 )
17 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 8 - EKREM TUZLU -
18 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 7 (İCLAL AKKAPLAN)
19 - YARASA GECELER
20 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 5 (MEHMET KALAYI)
21 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 4 ( HABA ve TATLISES )
22 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 3 (KIZILAY ve ÖZBEK)
23 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 2 (KـZECİOĞLU ve KERKـK KIZI)
24 - MـZİK İÇİN YAŞAYANLAR: 1 (RAUF KARDEŞLER)
25 - Acı günler bitmedi EKREM TUZLU
26 - AR ZAMANI ( 2 )
27 - AR ZAMANI
28 - İki Kapılı Haykırış
29 - IRAK
30 - Yolcusuz yol
>>Sonraki >>